Dokładnie 50 lat temu w Berlinie zaprezentowano Volkswagena LT. Starszy brat VW Busa, czyli Bulli – który wówczas był już w drugiej generacji – z powodzeniem rozszerzył gamę produktów z Hanoweru.

Volkswagen i Transporter: Te dwa terminy są ściśle powiązane od czasu wprowadzenia Bulli w 1950 roku. Jednak ponieważ Bulli nie był przeznaczony do naprawdę dużych ładunków, Volkswagen opracował model poniżej ciężkich ciężarówek, ale powyżej busa VW, aby uzupełnić gamę produktów: transporter ładunków w segmencie od 2,8 do 3,5 tony . Jeśli chodzi o nazwę, mieszkańcy Dolnej Saksonii pozostali chłodni i obiektywni. Tak więc transporter ładunków został po prostu przemianowany na nazwę modelu: LT. W załączniku znaleziono oznaczenia 28, 31 i 35 dla maksymalnej dopuszczalnej masy odpowiednio 2,8, 3,1 i 3,5 tony . Podobnie jak w przypadku Transportera,  LT był dostępny w dwóch rozstawach osi i dwóch wariantach dachu od samego początku. Ten oszczędzający miejsce samochód był dostępny jako furgon, kombi, autobus, skrzynia ładunkowa , podwójna kabina i jako podwozie z kabiną.

Przed rozpoczęciem prac rozwojowych zdecydowano, że stosunek powierzchni ruchu do powierzchni użytkowej powinien być jeszcze lepszy niż w przypadku Transportera z silnikiem z tyłu. W tym celu inżynierowie Volkswagena zaprojektowali pojazd z oszczędzającą miejsce konstrukcją kabiny nad sterowaniem Transportera i silnikiem z przodu, który został umieszczony nad przednią osią, między fotelem kierowcy a przednim pasażerem. Napęd nadal zapewniała oś tylna. Bez silnika z tyłu cała przestrzeń ładunkowa była dostępna do użytku. A mimo to LT pozostał kompaktowy: w porównaniu do T2 Bulli, LT urósł tylko o 34 cm długości i 30 cm szerokości. Jednak dzięki nowej koncepcji przestrzeni z 7,85 metrami sześciennymi przestrzeni ładunkowej oferował on ponad 50 procent więcej objętości ładunkowej.

Volkswagen był również dumny ze swojej ergonomii, która dotychczas była raczej zaniedbywana w pojazdach użytkowych. Na przykład, elementy sterujące zostały umieszczone blisko kierowcy, a duża przednia szyba i bardzo duże lusterka zewnętrzne zostały zainstalowane.

Między innymi, dodatkowy komfort jazdy zapewniało indywidualne zawieszenie kół na przedniej osi, które jeszcze wiele lat po wprowadzeniu LT nie było standardem w tym segmencie. Początkowo Volkswagen był dostępny z wyborem 2,0-litrowego czterocylindrowego silnika benzynowego z Audi 100 (zdławionego do 55 kW/75 KM i dostosowanego do pracy w pojeździe użytkowym) lub 2,7-litrowego czterocylindrowego silnika wysokoprężnego angielskiego producenta Perkins o mocy 48 kW (65 KM). Volkswagen zastąpił go w 1979 roku swoim pierwszym sześciocylindrowym silnikiem wysokoprężnym. Chociaż nowy 2,4-litrowy silnik generował w LT tylko osiem KM więcej niż jego poprzednik, rozwijał znacznie większy moment obrotowy i pracował niezwykle płynnie - tak cicho, że nawet Volvo zainstalowało ten silnik w swoim pierwszym sześciocylindrowym samochodzie osobowym.

Podobnie jak Bulli, LT przeszedł wiele liftingów na przestrzeni lat. M.in. w 1983 r. wprowadzono   sześciocylindrowy turbodiesel o mocy 75 kW (102 KM). W rezultacie LT stał się najpotężniejszym transporterem w Europie.Ale i sześciocylindrowy silnik benzynowy o mocy 66 kW (90 KM).

W 1985 r. przełączany napęd na wszystkie koła 4x4,  w 1993  Lifting  i zmodyfikowany silnik wysokoprężny z turbodoładowaniem i chłodnicą międzystopniową o mocy 70 kW (95 KM)

Po 21 latach i wyprodukowaniu ponad 470 000 pojazdów LT, w 1996 r. nadszedł czas na następcę. Podobnie jak zmiana z T3 na T4, zmiana z LT1 na LT2 była również zmianą w bardziej nowoczesną erę. LT2 był pierwszym nowym pojazdem wprowadzonym przez nowo założoną markę Volkswagen Commercial Vehicles (VWN) w Hanowerze, która została założona w 1995 roku. Rozwój tej i kolejnych serii modeli odbywał się we współpracy z Mercedes-Benz.

Silniki Diesla były teraz montowane wzdłużnie pod krótką maską. Wejście było znacznie niższe, a dostęp do tylnej części przedziału ładunkowego i pasażerskiego między przednimi siedzeniami był łatwy.

Kolejną zaletą były popularne silniki TDI: były one również pierwszym wyborem w LT2, ponieważ były ekonomiczne, mocne i niezawodne. W 2002 roku VWN przekształcił LT2 w pojazd „ekspresowy” z nowym 2,8-litrowym czterocylindrowym silnikiem wysokoprężnym. Silnik miał moc 116 kW (158 KM) i maksymalny moment obrotowy 331 Nm. Były to rekordowe wartości w tym segmencie.

Produkcja w fabryce w Stöcken zakończyła się w 2006 r. po wyprodukowaniu prawie 340 000 pojazdów.

Crafter został wprowadzony na rynek w 2006 roku – wizualnie w projekcie ciężarówki i technicznie jako zupełnie nowy pojazd. Było to również jasne dzięki nowej nazwie: Crafter był i jest nadal dynamicznym pomocnikiem w codziennej pracy.

Najbardziej spektakularną odmianą do tej pory był z pewnością Crafter 4MOTION z napędem na cztery koła Achleitner zaprezentowany w 2012 roku. Ponad 480 000 sprzedanych egzemplarzy świadczy o sukcesie tej trzeciej generacji.

W 2016 roku Volkswagen Samochody Użytkowe po raz pierwszy zaprezentował Craftera drugiej generacji. Jest to pojazd opracowany od podstaw i ponownie wewnętrznie, dla którego zbudowano nawet nowy zakład we Wrześni w Polsce.

Oprócz różnych nadwozi, Crafter był teraz po raz pierwszy dostępny z napędem na przednie, tylne lub wszystkie koła.

Crafter zdobył tytuł „Vana  Roku 2017” zaraz po wprowadzeniu go na rynek.

Do końca 2024 roku wyprodukowano już prawie 500 000 egzemplarzy nowego Craftera.